آثار هجرت با آنكه امكان ماندن در مكّه براى جعفر بن ابيطالب فراهم بود ليكن به فرمان رسول خدا ( ص ) و به منظور اعتلاى اسلام و آئين توحيد ، همهء خطرها را پذيرفت و با مديريت و رهبرى خردمندانهء خويش امور مسلمانان مهاجر را به خوبى اداره كرد و با توطئه هاى قريش مقابله نمود و مشركان را به ترس و هراس بيشتر گرفتار ساخت و در پايگاه جديدى كه براى اسلام به وجود آمده بود پادشاه حبشه و كشيشان آن ديار را تحت تأثير قرار داد و آنان را شيفتهء اسلام و پيامبر عظيم الشّان گردانيد . آنچه از رفتار و سخن جعفر در هجرت مى آموزيم ، ثبات در عقيده همراه با دورنگرى ، صداقت در رفتار و گفتار ، مشورت با ياران و اعتماد كامل به سخنان رهبر - يعنى حضرت محمد بن عبداللّه صلى اللّه عليه وآله و سلم است . در پرتو همين خصلتهاى نيكو بود كه او توانست پكپارچگى ميان مهاجرين را حفظ نموده و با تأئيدات الهى ايشان را از شرّ ستمكاران مصمون بدارد . فرمانده نبردِ مُوته با گسترش اسلام و برقرارى امنيت نسبى در حجاز ، در سال هشتم هجرى ، پيامبر ( ص ) حارث بن عمير ازدى را به منظور دعوت « پادشاه بصرى » به اسلام ، با نامه اى روانه ساخت ، فرماندار نواحى مرزى شام به نام « شرحبيل » سفير پيامبر را در نواحى موته گرفته و به وضع فجعيى به شهادت رساند . چون خبر به گوش رسول خدا رسيد فرمان آماده باش داد و در لشگرگاه مدينه براى نيروى سه هزار نفرى مسلّح مسلمانان سخنرانى كرده و آنان را به جهاد با دشمنان اسلام و دعوت آنان به دين خدا فرا خواند . در ضمن ، دستورات لازم را هم نسبت به رعايت اصول انسانى در برخورد با راهب ها و دير نشينان و زنان و كودكان و پيران ناتوان و عدم تعرّض به آنان گوشزد فرمود كه جزء اصول جنگ در اسلام است . « 1 »

--> ( 1 ) . طبقات ، ج 4 ، ص 35 - 41 - 106 ؛ مغازى ، ج 1 ، ص 153 .